Milić od Mačve

Milić od Mačve (*30. oktobar 1934, Belotić — † 8. decembar 2000, Beograd), bio je jedan od najpoznatijih srpskih slikara XX veka.Milićevo pravo ime bilo je Milić Stanković ali je široj javnosti više poznat pod svojim umetničkim pseudonimom Milić od Mačve, značenja da je poreklom iz Mačve, oblasti u severozapadnoj Srbiji čiji je najveći grad Šabac. Srednjoškolsko obrazovanje je završio u Šabačkoj gimnaziji. Diplomirao je na Akademiji likovnih umetnosti (danas, Fakultet likovnih umetnosti) 1959. godine. Nakon toga je bio na studijskom boravku u Parizu. Prvu samostalnu izložbu otvorio je 1. septembra 1959. u Beogradu. Prvu samostalnu izložbu u inostranstvu imao je 1964. godine u Ženevi. Član je ULUS od 1960. godine. Tokom 1964. i 1965. godine živeo je i radio u Parizu, potom u Beogradu, Briselu, Belotiću, na Zlatiboru i na Pirosu (Grčka). Bio je jedan od 13 članova društva „Medijala“, osnovanog 1956. (ili 1958.[traži se izvor od 09. 2009.]) godine. Članovi grupe bili su: Olja Ivanjicki, Miro Glavurtić, Vladimir Veličković, Kosta Bradić, Ljuba Popović, Dado Đurić, Milić od Mačve, Vladan Radovanović, Uroš Tošković, Milovan Vidak, Siniša Vuković i Svetozar Samurović. Na njegovim slikama dominiraju lebdeći balvani po kojima je naročito poznat, zatim užarene lopte i sante leda. Njegovi uzori u slikarstvu bili su Boš, Brojgel, Ivan Generalić i Salvador Dali, a za njegovo slikarstvo bi se moglo reći da je svojstvena mešavina figurativnog nadrealizma i naivne umetnosti. Osim slikanja bavio se i arhitekturom (projektovao je i sagradio tri ateljea), vajarstvom i pisanjem poezije. Imao je specifičan stil odevanja: crni plašt sličan mantiji, crnu beretku i štap nalik na vladičanski.Devedestih godina XX veka istupao je u javnosti kao zastupnik Srpske autohtonističke škole koja smatra da su Srbi najstariji narod na svetu. Verovao je u Teslino tajno oružje i pominjao ga u vidu pretnje “ako samo jedna bomba padne na Beograd…”[1]. Bio je protivnik Srpske akademije nauka i umetnosti i predlagao da se nekim akademicima oduzmu doktorske titule. U nekim krugovima važio je za jednog od najvećih srpskih rodoljuba. Gradu Kruševcu ostavio je oko 130 slika, uglavnom ulja na platnu, uz nekoliko akvarela i grafika.Njegova ćerka je poznata multimedijalna umetnica Simonida Stanković.Preminuo je 8. decembra 2000. godine i sahranjen u Aleji zaslužnih građana na Novom groblju u Beogradu.

Legenda


Leteća tela nad Zvezdarom

Igre vertepa u Bentskoj Bari

Autoportret sa miševima

Srpska svadba

Uzbudljivi šljivik

Balada o roditelju i hrastu

Ispaljivanje raketa sa Gardoša

Napuštena zemlja svetih ratnika

“Tko spozna zlo, već ga je napola izliječio. Ako nas zahvati loše raspoloženje najprije valja pomisliti, da nas je zahvatila struja tuđih loših misli, da smo zapali u odnos s mračnim i loše raspoloženim ljudima, koji si uzajamno šalju negativna raspoloženja i uzajamno ih uvećavaju. Sljedeće što trebamo napraviti jest molba, molitva, težnja za snagom da se izvučemo iz te struje loših misli.”    (Mulford Prentince)