Olja Ivanjicki

Olja Ivanjicki je rođena u Pančevu 1931. godine u ruskoj bolnici.Njeni roditelji, otac Vasilij Vasiljenko Ivanjicki i majka Veronika Mihajlovna Pjotrovska su u Srbiju došli kao prognanici iz Rusije nakon Oktobarske revolucije. Olja je u Kragujevcu živela sve do dolaska u Beograd, gde je studirala vajarstvo na Akademiji za likovne umetnosti u Beogradu. Mada je upisala vajarstvo, od samog početka se uglavnom bavila slikarstvom.Godine 1957. završila je Akademiju likovnih umetnosti u klasi profesora Sretena Stojanovića. Po završetku postdiplomskih studija, 1962. godine dobila je posebno priznanje i stipendiju Fordove fondacije za nastavak studija u SAD. Sa grupom slikara – Leonidom Šejkom, Milićem od Mačve, Milovanom Vidakom, Svetozarem Samurovićem, Kostom Bradićem, Sinišom Vukovićem i drugima, 1959. godine, kao jedina žena slikar osnovala je grupu “Mediala”, koju su predstavljali mladi slikari, pisci, filozofi, arhitekte, kompozitori. Imala je 87 samostalnih izložbi u zemlji i inostranstvu. Šezdesetih godina prošloga veka prva je počela sa pop artom u Beogradu, a pripremala je i izvedbe koje se pamte. Njene slike nalaze se u mnogim muzejima i galerijama širom sveta. Između ostalog, izlagala je u muzeju “Metropoliten” u Njujorku, Muzeju savremene umetnosti u Beogradu, Muzeju moderne umetnosti u Skoplju i na fakultetu “Dobs Feri” u Njujorku.Izabrana je za najboljeg slikara dvadesetog veka u Jugoslaviji na osnovu glasanja sprovedenog među jugoslovenskom publikom. Dobitnik je i “Sedmojulske” i “Vukove” nagrade za životno delo, najvećih priznanja u zemlji.

 

 

Ruska slika

Vrhovno biće

 Hadrijan

 

  Melanholija

 

 Milenijum

  Novi početak

 

 Trkač

 

Velaskezove Meline na tamnoj strani meseca

Venera svih vremena

 

Nešto oštro kao žilet

 

 

“Ako je duša važnija od tijela (jer je po prirodi sposobnija da vodi), i ako sa za tijelo brinu umijeća i vještine kao što su liječništvo i tjelovježba (i njih smatramo znanjima i za neke ljude govorimo da su ih stekli), očigledno je da neka briga i neko umijeće postoji i za dušu i za duševne vrline, i sposobni smo ga steći, jer to možemo i s onim u čemu nam je neznanje veće i što je teže spoznati.    Aristotel